ورق سیاه یا ورق آجدار؟ کاربرد هرکدام کجاست؟
ورق سیاه و ورق آجدار از نظر آلیاژ و ضخامت تفاوتی ندارند — هر دو ST37 هستند. تفاوت فقط در سطح است، اما این تفاوت کاربرد را کاملاً عوض میکند.
ورق سیاه
سطح صاف بدون طرح. برای بدنهی مخزن، شاسی، ورق زیرکار سازه، قطعات جوشی و هر جایی که بعداً رنگ یا پوشش محافظ اجرا میشود. چون قرار است پوشانده شود، صافی سطح مهمتر از مقاومت به سایش است.
ورق آجدار
سطح با الگوی برجسته (اشکی یا لوزی) که اصطکاک اضافه ایجاد میکند. اصلیترین کاربردش کفپوش صنعتی ضدلغزش است — پله، سکو، رمپ ورودی، کف باکس کامیون. روی سطح آجدار رنگ یا پوشش هم میگیرد، اما هدف اصلیاش ایمنی راه رفتن است، نه ظاهر.
انتخاب ضخامت ورق فولادی برای کاربردهای سازهای
در ورق فولادی، برخلاف ورق استیل که بار سبکتری تحمل میکند، بازهی ضخامت به سمت اعداد بالاتر کشیده میشود چون بیشتر کاربردها سازهای و صنعتی سنگین است.
- ۲ تا ۴ میلیمتر: کاورهای فلزی، بدنهی کانکس، قطعات سبک صنعتی.
- ۵ تا ۸ میلیمتر: بدنهی مخازن، شاسی خودروهای سنگین، قطعات سازهای متوسط.
- ۱۰ تا ۱۲ میلیمتر: پایهی ماشینآلات، صفحات زیر تجهیزات سنگین، اسکلت صنعتی.
- ۱۵ تا ۲۰ میلیمتر: فونداسیون ماشینآلات بسیار سنگین، صفحات پایهی جرثقیل. در این بازه معمولاً برش با گاز یا پلاسما انجام میشود، نه قیچی.
نکاتی که پیش از سفارش ورق فولادی باید بدانید
اشتباه رایج اول، سفارش ورق آجدار برای کاربردی است که قرار است کاملاً پوشیده شود — در این حالت هزینهی اضافهی آج بیفایده است و ورق سیاه کافی است.
اشتباه دوم، نادیده گرفتن وزن واقعی حمل است. ورق فولادی ضخیم بهسرعت سنگین میشود؛ یک برگ ۲۰ میلیمتری در ابعاد ۱.۵×۶ متر حدود ۱۴۰۰ کیلوگرم وزن دارد. پیش از سفارش، ظرفیت وسیلهی حمل و تخلیهی محل پروژه را با این وزن تطبیق دهید.
اشتباه سوم، مقایسهی قیمت بدون توجه به برند کارخانه است. کیفیت نورد و یکنواختی ضخامت بین کارخانههای مختلف فرق دارد؛ نام کارخانهی تولیدکننده را در پیشفاکتور بخواهید.
ترکیب شیمیایی تقریبی ST37 (درصد وزنی)
بر اساس استاندارد عمومی ST37، حداکثر کربن (C) ۰.۱۷ درصد، حداکثر منگنز (Mn) ۱.۴ درصد، و حداکثر فسفر (P) و گوگرد (S) هرکدام ۰.۰۴۵ درصد است. چگالی تقریبی این آلیاژ ۷.۸۵ گرم بر سانتیمتر مکعب است.